Warning : Yaoi contents.

Title :: The Little Black Riding Hood หนูน้อยหมวกดำ
Pairing :: KandaXAllen, Yullen
Type :: AU, Parody
Plot :: i2fina
Authors :: i2fina, Saintsitive



กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ณ บ้านเล็กๆน่ารักแห่งหนึ่งมีหนูน้อยน่ารัก อาศัยอยู่กับแม่ที่แสนใจดีตามลำพังอย่างมีความสุข ...จบ...

เอ๊ย...ไม่ใช่... ทั้งคู่อยู่อย่างสงบสุข จนกระทั่งวันหนึ่ง

 

“ยู ...ยูจังง ลูก~~” เสียงคุณแม่คนงามนามเจอร์รี่มีอันต้องชะงักเมื่อรู้สึกถึงอะไรเย็นๆมาจ่อที่ คอหอย

 

“เรียก ชื่อนั่นอีกครั้งแก...ตาย....” ลูกรักผู้ซึ่งเป็นหนุ่มน้อยผู้งดงาม นามคันดะ ยู ขู่....จนคล้ายๆจะค่อนไปทางเอาจริง มือที่จับมุเก็นกระชับเป็นสัญญาณแน่ชัดว่า พูดอีกที พ่อเสียบแน่ หนุ่มน้อยร่างสูงผู้ค่อนข้างห่างไกลจากคำว่าน่ารัก แต่ไปใกล้กับคำว่าโหดเสียมากกว่าส่งสายตาเพชฌฆาตให้กับมารดาร่างถึก

 

“แหะๆ” เจอร์รี่กลืนน้ำลายดังเอื๊อก ด้วยความหวาดเสียว พยายามดันปลายดาบห่างออกจากลำคออันบอบบาง (??)ของตน

 

“คือว่าอย่างนี้จ๊ะ ลูกรัก หนูจำคุณตาครอสได้มั้ยลูก” เจอร์รี่เหลือบมองท่าที เมื่อเห็นว่าลูกชายสุดที่รักไม่ตอบว่าอะไร ก็สมมุติเอาว่าเข้าใจแล้วกันนะ “คุณตาเค้าป่วยด้วยโรงมะเร็งตับระยะสุดท้ายค่ะลูกขา แต่คุณแม่ไม่ว่างเลยค่ะ หนูจะช่วยไปเยี่ยมคุณตาครอสแทนคุณแม่ได้มั้ยคะ”

 

เธอ(??)กล่าว พลางยื่นกระเช้าใส่ของมากมายราวถังสังฆทานให้กับลูกชายผู้ที่หน้าบูดบึ้ง

 

คันดะชายหางตามอง แว่บนึงก่อนจะคว้ากระเช้าแล้วทำท่าจะออกนอกประตูไป

 

“ต๊ายยยย ไม่ได้ค่ะลูกรัก” คุณแม่เจอร์รี่วิ่งทั่กๆพาเอาร่างถึก ทึนไปบดบังประตูขวางทางลูกชาย “ข้างนอกอากาศหนาวมากเลย ค่ะ คุณแม่เลยถักหมวกผ้าให้หนูใบนึงค่ะ เอามาสวมแล้วผูกเชือกที่ใต้คางนะคะลูกขา” เธอทำท่าจะจับลูก ชายแต่งตัวให้งดงามสมเป็นหนูน้อยหมวกดำ

 

ชิ้ง....

 

ปลายมุเก็นเฉียด จมูกโด่งของคุณแม่ไปเส้นยาแดง

 

“ถ้าแกเอาขยะนั่นมาใกล้ฉันอีก ครั้ง...แก....ตาย....” แล้วคันดะก็ยันแม่ให้พ้นทางแล้วก้าวออกนอกประตูไป เป็นอันว่า หนูน้อยหมวกดำในเรื่องนี้

 

.........จะไม่สวมหมวกเสร่อๆดังเช่น ทุกเซอร์เคิลที่ผ่านมา..........

 

“ชิ” เด็กหนุ่มผู้แสนโหด พ่นลมอย่างหงุดหงิด เมื่อเดินมาถึงทางแยกที่มีป้ายเล็กๆ ติดนำทางไว้โดยมีลูกศรที่เล็กมากจนแทบมองไม่เห็นชี้ไปทางขวา เหนือลูกศรเป็นอักษรจางๆที่แทบอ่านไม่ออก เขียนว่า ป่า

เด็กหนุ่มหยุดมอง ป้ายอย่างหงุดหงิด พลางรำลึกถึงคำเตือนของคุณแม่ขาที่พร่ำบอกตั้งแต่เขายังเด็ก จนโตเป็นหนุ่มหล่อขนาดนี้

 

“อย่าเข้าใกล้ป่านะคะคุณลูกขา มันอันตร๊ายอันตรายมากเลยค่ะคุณลูก มันมักจะมีหมาป่าโผล่มากินคนนะคุณลูกขา”

 

เสียงถึกๆหลอนๆของ มารดาแว่วเข้ามาในโสตประสาท ยิ่งทำให้คันดะรู้สึกหงุดหงิด

 

...เดินลัดป่ามัน ใกล้กว่านี่นา ...แล้วอีกอย่าง ลองหมาป่าโผล่มาสิ พ่อเอามุเก็นเสียบแน่

 

คันดะคิดได้ดัง นั้นจึงเดินเลี้ยวขวามุ่งหน้าสู่ป่าใหญ่ต่อไปอย่างมั่นคง มือข้างนึงถือถังสังฆทาน เอ๊ย กระเช้าอาหาร ส่วนอีกมือถือมุเก็นตามสไตล์ พร้อมกับปล่อยออร่าดำมืดเป็นระยะๆ แน่ล่ะตลอดทางการเดินของคันดะจึงปลอดภัยไร้กังวล เพราะเหล่าสิงสาราสัตว์ทั้งหลาย แค่รู้สึกออร่าดำมืดในระยะร้อยเมตรก็พากันเผ่นแน่บราวกับหนีไฟป่ากันหมด

 

ยกเว้นก็แต่ ....หมาป่าผู้ซึ่งกำลังแอบมองคันดะจากที่ไกลๆ ลิบๆ ไม่ต่ำกว่า 500 เมตร จงอย่าถามว่าเห็นได้ยังไง เราคงตอบได้เพียงว่า หมาป่าสายตาดี

 

ครึ่งชั่วโมงผ่าน ไปอย่างไร้ริ้วรอยขีดข่วน คันดะก็มายืนอยู่หน้าประตูบ้านที่ดูเหมือนซ่องโจรอย่างไรชอบกล ชายหนุ่มรู้สึกว่าอะไรบางอย่างมันผิดแปลกไปจากนิทานต้นฉบับ แต่ก็ไม่รู้เลยสักนิดเดียวว่าตรงไหน

 

ขณะที่กำลังก้มเก็บเศษกระดาษหน้ารัง โจรของคุณตาครอสขึ้นมาอ่านแล้วพบว่าเป็นใบทวงหนี้ เขาก็คิดขึ้นมาได้ว่าอะไรที่มันขาดหายไป

 

......ใช่แล้ว.....ระหว่างทางเขายัง ไม่ได้ทำท่าทางหวาดกลัวหมาป่าเลย.........

 

เพื่อไม่เป็นการ ทำลายเนื้อหาเดิม เราก็จะให้หนูน้อยหมวกดำที่ไม่ใส่หมวก เดินย้อนกลับเข้าไปในป่าอีกครั้ง (เพื่อ?)

 

แต่แล้วคำเตือนของ คุณแม่ขาที่พร่ำบอกตั้งแต่เขายังเด็กก็ดังขึ้นอีกครั้ง เพื่อไม่เป็นการเสียเวลา เราจะก็อปปี้ข้อความข้างต้นมาฉายซ้ำอีกหนึ่งรอบ

 

“อย่า เข้าใกล้ป่านะคะคุณลูกขา ...”

 

“พอแล้ว!!!”

 

ก็เป็นอันว่าต้องหยุดการก็อปปี้ไว้ เพียงแค่นี้เนื่องจากเกรงว่าคันดะจะเคืองเอา

 

ตุ้บ!!!

 

เสียงอะไรบางอย่าง หล่นลงมาจากที่สูงไม่ใกล้ไม่ไกลทำให้คันดะหันขวับไปมอง ...นั่นแหละ...มันมาแล้ว คันดะกระชับมุเก็นในมือ เตรียมเสียบคอหอยทุกอย่างที่ขวางหน้า ส่วนอีกมือที่ถือกระเช้าก็ใช้กระเช้า กวาดไปยังพุ่มไม้ใกล้ๆที่เสียงๆนั่นดังขึ้น ก่อนจะพบร่างของเด็กหนุ่มตัวเล็กๆ แต่มีหูกับหางฟูๆแบบหมาป่า นอนแบ่บเพราะจุกอยู่

 

...เนี่ยนะหมาป่ากินคน คันดะขมวดคิ้ว ก่อนจะเอาปลายมุเก็นเขี่ยๆร่างเล็กตรงหน้าเพื่อตรวจสอบว่าตายรึยัง

 

“เฮ้ย เจ้าถั่วงอก” คันดะเรียก เพราะเจ้าหมาป่าตัวน้อยนี่ หูฟูๆ ตัวขาวๆ ดูๆไปก็ดูคล้ายถั่วงอกที่เขาชอบกินอยู่เสมอๆ ร่างสูงเลยตัดสินใจตั้งชื่อให้ดื้อๆเสียเลย

 

“อ..อูย...” ร่างเล็กครางออกมาอย่างเจ็บปวด “ใครกันถั่วงอก ผมชื่ออเลนต่างหากล่ะครับ” หมาป่าน้อยพูด ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าแล้วเราจะไปแนะนำตัวทำไม จึงพยายามทำหน้าดุใส่อย่างสุดความสามารถเพื่อให้ดูน่าเกรงกลัว

 

“ผ...ผมเป็นหมาป่า โหดนะครับ ดุด้วย กัดเจ็บด้วยนะ” อเลนพยายามขู่ร่างสูงตรงหน้าอย่างสุดความสามารถ ไม่รู้ทำไม แต่หนุ่มร่างสูงนี่ดูน่ากลัวพิกล เป็นอย่างที่หม่าม๊าบอกจริงๆด้วย คนน่ากลัวจังเลย~~~

 

“ระวังตัวด้วยนะจ๊ะ อเลนลูกรัก ข้างนอกป่านั่นอันตรายนะลูกรัก มันมักจะมีคนโผล่มากินหมาอยู่เรื่อย”

 

เสียง หวานใสของมารดาดังขึ้นในหัวสมองของหมาป่าน้อย อี๊~~เจ้า นี่สินะ คนกินหมา หม่าม๊าฮะ หนูจะทำยังไงดีฮะหม่าม๊า ฮืออออ

 

“ใครว่าฉันกินหมา ห๊า!!!” คัน ดะพุ่งเข้าใส่ด้วยความเร็วราวกับสายลม จนคมดาบจ่อเข้ากับลำคอขาวของอีกฝ่ายโดยที่ถังสังฆทานในอีกมือยังไม่สะเทือน แม้แต่น้อย

 

อเลน ที่พยายามทำท่าดุโหดถึงกับหน้าซีดตัวสั่น พลางคิดในใจว่ามันได้ยินได้ยังไงงงงงง ไม่มีเครื่องหมายคำพูดครอบความคิดของเขาซะหน่อยยยยยยย

 

“แล้วแกตามฉันมา ทำไม เจ้าถั่วงอก!!”

 

อยากเถียงกลับจัง ว่าไม่ได้ชื่อถั่วงอก หมาป่าน้อยเว้าวอนอยู่ในใจ

 

“ผ..ผม....ผม หิว....” ว่าแล้วหมาป่าน้อยบ้องแบ๊วของเราก็ส่งสายตาวิบวับ แบบที่คิดว่าน่ากลัวโคตรๆให้อีกฝ่าย

 

“อ๋อ...ที่แท้นายก็คิดจะจับฉันกินใช่ มั้ย ห๊า!!” หนู น้อยหมวกดำของเราตะคอกใส่หมาป่าตัวน้อยด้วยเสียงเข้มและดุร้าย พลางคิดได้ว่า เขาทำผิดไปอีกแล้ว ตามท้องเรื่องเขาต้องกลัวหมาป่าสิ.........

 

“อย่ากินฉันเลยนะ!!! ฉันกลัวแล้ว !!!” มุเก็นเลื่อนเข้าสัมผัส ผิวขาวอย่างข่มขู่ เอาชีวิต “เข้าใจมั้ย!!!!” .....อืม....แบบนี้สิ ถึงจะสมเป็นเป็นหนูน้อยในตำนาน ดวงตาคมกริบสบตอบกับอีกฝ่ายด้วยท่าทีเหนือกว่าอย่างเห็นได้ชัด

 

อเลนไม่แน่ใจนัก ว่า ตำนานบทไหน......แล้วนี่ยังเป็นเรื่องเดียวกับหนูน้อยหมวกแดงนั่นหรือเปล่า ก็ไม่อาจจะบอกได้เลย

 

“ม...ไม่กินครับ” อเลนเสียงสั่นๆอย่างหวาดกลัว พยายามหันคอน้อยๆหนีมุเก็นอย่างสุดความสามารถ

 

“อืม... ดี” คันดะเก็บมุเก็นเข้าฝัก กับเจ้าถั่วงอกนี่ ดีดเปรี้ยงเดียวก็กลิ้งแล้ว ไม่ต้องถึงมุเก็นหรอก

 

...โครก...... เสียงท้องของหมาป่าน้อยร้องลั่นปานฟ้าร้อง ทำให้ร่างเล็กหน้าแดงก่ำด้วยความเขิน ในขณะที่คุณชายหนูน้อยหมวกดำผู้ยิ่งใหญ่ยืนขมวดคิ้ว

 

...มันหิวจริงๆ ด้วยแฮะ...

 

อเลน มองถังสังฆทาน เอ๊ย กระเช้าในมือของร่างสูงอย่างหิวโหย ...อยากกิน... แต่คุณคนนี้น่ากลัวจังเลย ถ้าชายหนุ่มตรงหน้าไม่ดิบโฉดขนาดนี้ เค้าก็อาจแอบจิ๊กขนมปังซักแผ่นสองแผ่นจากกระเช้านั่นมาซักหน่อย แต่เมื่อหมาป่าตัวน้อยเงยหน้าขึ้นสบสายตามคมวาวนั่นแล้ว ....แง้....หม่าม๊า....หนูกลัวววว

 

ร่างสูงมองตามสายตาเจ้าตัวเล็กที่ยัง คงจดๆจ้องๆอยู่กับกระเช้าอาหารที่เขาต้องนำไปฝากตาแก่นั่นเป็นระยะๆ เห็นดังนั้นชายหนุ่มก็เริ่มเข้าใจอะไรขึ้นมาลางๆ

 

“แก...อยากได้เจ้า นี่รึ” ชายหนุ่มถาม ยื่นกระเช้าเข้าใกล้ใบหน้าของเจ้าหมาป่าตัวน้อย

 

อเลนพยักหน้า อย่างกระตือรือร้น เอียงคอน้อยๆ ตากลมโตสีขี้เถ้ากระพริบปริบๆอย่างมีความหวัง

 

“หืม....ถ้าอย่าง นั้น” คันดะดึงกระเช้ากลับเข้ามา แล้วพูดช้าๆ......

 

“ไหนลองอ้อนวอนฉัน สิ เจ้าหมาน้อย...” หนูน้อยหมวกดำเหยียดยิ้มมุมปากอย่าง ท้าทาย แกล้งหมาป่านี่ก็สนุกดีไม่น้อย

 

หมาป่าสีขาวตัวน้อยกระพริบตาปริบ .......อ้อนเหรอ.........อ้อนแล้วจะได้ของกินใช่มั้ยอ่า.........

 

อเลน จัดการกระทำตามที่คิดทันที .........เรื่องอ้อนแค่นี้ ไม่ยากเลย...........อ้อนหม่าม๊าออกจะบ่อย อิอิ..........

 

หมา ป่าสีขาวปุกปุยเดินอ้อมดาบไปยืนข้างหนูน้อยหมวกดำสุดเท่ ก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆแล้ว

 

แผล็บ....

 

ลิ้นนุ่มตวัดเลีย ข้างแก้มจนคนที่ถูกอ้อนยืนนิ่งตัวแข็งทื่อ หมาป่าน้อยยิ้มหวานพลางสะบัดหางไปมาอย่างร่าเริงพึงพอใจกับผลงาน ท่าทางไม่ได้รู้เลยว่าทำอะไรผิดพลาดไปอย่างร้ายกาจ

 

ร่างสูงยกมือขึ้น ลูบแก้มที่เพิ่งถูกเลียไปอย่างช้าๆ นัยน์ตาคมดำสนิทมองตรงไปอย่างทื่อๆ

 

อเลน เอียงคอมองคนตรงหน้าอย่างงุนงงที่เห็นร่างสูงยังคงยืนนิ่งอย่างกับท่อนไม้ ...ทำไมล่ะ... ไม่ได้ผลเหรอ แต่ปกติทำแบบนี้แล้วหม่าม๊าใจอ่อนทุกทีนี่นา ดวงตากลมโตสีขี้เถ้ากระพริบปริบๆอย่างไม่เข้าใจ ....งั้นลองแบบนี้....

หมาป่าน้อยซุกตัวเข้ากับแผงอกกว้างของ คนตรงหน้า ศีรษะเล็กๆซุกไซ้ไปมาน้อยๆอย่างน่ารัก ก่อนจะเงยหน้าขึ้น ใช้สายตาเว้าวอนเป็นประกายใส่คนตรงหน้า ริมฝีปากจิ้มลิ้มออเซาะอย่างออดอ้อน

 

“ขอผมนะฮะ”

 

....ผึง..... เสียงสติสัมปชัญญะของใครบางคนขาดสะบั้น

 

“นาย....อยาก กินเจ้านี่ใช่มั้ย....” ไม่พูดเปล่า มือยังหยิบขนมปังแผ่นเล็กๆขึ้นมา 1 แผ่น “มาเอาไปสิ” พูดอย่างนั้นแต่กลับคาบขนมปังไว้ในปากตนแทนเสียอย่างนั้น

 

ร่าง เล็กกระพริบตาถี่ๆ ...ให้แล้วเหรอ.... ไวเท่าความคิด เจ้าตัวเล็กรีบงับขนมปังในปากของอีกฝ่ายทันที โดยไม่ทันรู้ตัวสักนิดเลยว่า ...หลงกลเข้าซะแล้ว.....

 

คันดะไม่ปล่อยให้เจ้าหมาน้อยตรงหน้า แทะเล็มขนมปังอยู่ฝ่ายเดียว เพื่อเร่งให้ขนมปังหมดแผ่นเร็วขึ้นเขาเลยต้องช่วย หมาป่าแสนซื่อหลับตาพริ้มกัดกินขนมปังอย่างเพลิดเพลิน ไม่ได้รู้เลยว่ามันกำลังจะหมดลง

 

ริมฝีปากของทั้งสองสัมผัสกันในท้ายที่ สุด แต่คันดะก็ไม่ปล่อยให้เจ้าหมาน้อยหันหนีได้ มือข้างหนึ่งคล้องถังสังฆทานโอบรอบเอวบาง มืออีกข้างบังคับศีรษะอีกฝ่ายจากด้านหลังให้รับจุมพิตอ่อนหวานเข้าไปเต็มๆ

 

อเลนกระดิก หูแหลมไปด้านหลังด้วยความตกใจ ขนมปังคำสุดท้ายยังคาปาก อีกฝ่ายก็ดันลิ้นเข้ามาสำรวจเสียแล้ว ในขณะเดียวกันชายหนุ่มก็แอบคิดว่ารสชาติขนมปังที่คุณแม่เจอร์รี่อบในวันนี้ หอมหวานยิ่งกว่าวันไหนๆ

 

กว่าริมฝีปากอิ่มจะถูกปล่อยให้เป็น อิสระก็ทำเอาหมาป่าน้อยเกือบหมดลมหายใจ ใบหน้าขาวๆใต้เรือนผมสีหิมะแดงซ่านไปทั่วแต่ติดจะเคืองๆ

 

“ใจร้าย ไหนบอกจะให้กินแท้ๆ” เจ้าหมาน้อยตัดพ้อ “ขนมปังก็มีอยู่เยอะแยะ มาแย่งขนมปังผมทำไม”

 

ดูท่าทางอเลนจะยังเคืองไม่หาย “ผมอยากกินแค่ขนมปังอ่า~~ ไม่ได้อยากจะชิมลิ้นคุณด้วยซะหน่อย” ว่าแล้วเจ้าตัวก็พองลมแก้มป่อง

 

“นั่นสิ มีอยู่เยอะแยะ” ร่างสูงแลบลิ้นเลียริมฝีปากตัวเองอย่างช้า ...หวาน.... “ฉันจะให้นายหมดนี่เลย” คันดะพูดช้าๆ

 

อเลนได้ยินดังนั้น ก็กระดิกหางอย่างร่าเริง “จริงเหรอครับ” ใบหน้าน้อยๆสว่างวาบไปด้วยความดีใจ

 

“แต่ มีข้อแม้” ร่างสูงยิ้มมุมปากก่อนจะก้มลงกระซิบข้างหูหมาป่าน้อยอย่างแผ่วเบา “นายต้องให้ฉันป้อนแบบ เมื่อกี้ทุกคำ”

 

........................................................................................

.....................................................................

“แหม คุณลูกขากลับช้าจังเลยน้า” คุณแม่คนงามร่างถึกพึมพำกับตัวเองเมื่อเหลียวมองนาฬิกา ...แต่คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง คุณลูกขาคงกำลังนั่งคุยกับคุณตาครอสแน่ๆเลย อีกอย่างใครที่ไหนจะกล้าทำอะไรลูกชายผู้แสนโฉด เอ๊ย แสนน่ารักของเราได้

 

...แหม ถ้าเป็นลูกเรา...คงจับหมาป่ากินมากกว่า จะถูกหมาป่าจับนะเนี่ย

คุณแม่ร่างถึกคิดได้ดังนั้นก็ฮัม เพลงอย่างสบายใจ ก่อนจะมุ่งหน้าเข้าครัวเพื่อเตรียมอาหารรอลูกชายสุดที่รักต่อไป

 

 

 

 

Happy End???

 

 

 

...เกือบลืมไป.... ถ้าคุณสงสัยว่าคุณตาครอสเป็นยังไงบ้าง เราคงบอกได้แค่ว่า เขาหนีไปมีความสุขกะสาวๆและเหล้าในที่อื่นอีกไกลแสนไกล ..มะเร็งตับอะไร กุขึ้นมาทั้งนั้น.... แผนอันแยบยลที่ใช้ในการหนีเจ้าหนี้ส่งผลให้เจ้าตัวมีความสุขลัลล้าอยู่ที่ เกาะสวรรค์แดนใต้อันห่างไกล

 

 

 

อืม.... จบ......(เห่)

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

ในที่สุดก็ได้ฤกษ์เอาฟิคที่แต่งกับซิน ลงจนครบซะที
สำหรับฟิคดีเกรย์คู่ดะเลน เป็นฟิคแบบสลับกันแต่งคนละ 5 บรรทัด
แต่ดันแต่งกันใส่ notepad แต่งไปแต่งมา...นี่มันกี่บรรทัดฟระ มันค่อยๆกลืนกันไปเอง เหอๆ
แต่งกัน 2 เรื่อง สลับกันลงคนละเรื่อง (เพื่อ??????)

...จะว่าไป ฟิคที่แต่งกับซินนี่ ถ้าไม่รั่วก็หื่น 555+

สำหรับอีกเรื่องนึง ตามไปอ่านได้ที่

บล๊อคตาซิน

 

edit @ 8 May 2010 15:14:54 by Rafina +ドラゴンアイス+

edit @ 8 May 2010 15:15:24 by Rafina +ドラゴンアイス+

edit @ 8 May 2010 15:18:50 by Rafina +ドラゴンアイス+